หน้าหลัก
________________________________________________________________________________________________________________

14 ตุลาคม 2558

รับขนมโป๊งเหน่งสักไม้ไหมคะ (read in english)

ใครๆ ก็ชอบได้รับคำชม ยิ่งเป็นด็กด้วยแล้ว คำชมไม่เพียงทำให้หัวใจพองโตแต่เป็นแรงเสริมให้อยากทำสิ่งที่ได้รับคำชมดียิ่งขึ้น และด้วยพลังของคำพูดด้านบวกนี่แหละ ที่ทำให้ขนมโป๊งเหน่งฝีมือของศรุตตานักเรียนโรงเรียนบ้านโคกพระวินัยดี ขนมลูกกลมๆ สีเหลืองอมน้ำตาลมีไม้เสียบไส้กรอกหรือกล้วยหอมอยู่ข้างใน หากใครได้ชิมเป็นต้องเอ่ยปากขออีกไม้

“ตอนที่หนูฝึกทำครั้งแรก ครูแจกให้นักเรียนคนละ 2 ไม้ หนูเอากลับบ้านไปให้แม่กับน้องชาย แม่บอกว่าอร่อย” ศรุตตา นักเรียนชั้นม.2 รำลึกความหลังเมื่อครั้งเธอเรียนอยู่ชั้นป.5 ด้วยรอยยิ้ม

ในเวลานั้นเป็นปีแรกที่โรงเรียนได้สอนวิชาทำขนมเพื่อฝึกทักษะอาชีพให้แก่นักเรียน โดยได้รับการสนับสนุนวัตถุดิบและเครื่องไม้เครื่องมือจากมูลนิธิศุภนิมิตฯ และโรงเรียนได้เล็งเห็นว่านักเรียนจะได้ประโยชน์จากการมีทักษะนี้ติดตัว โดยเฉพาะนักเรียนที่เรียนจบชั้นม.3 แล้วไม่เรียนต่อสามารถเอาไปประกอบเป็นอาชีพได้ จึงได้บรรจุวิชาทำขนมเข้าเป็นหลักสูตรของวิชาการงานอาชีพเพื่อสอนนักเรียนทั้งโรงเรียน

“เราสอนตั้งแต่ชั้นป.1 ถึงม.3 เลย ที่ให้เด็กเล็กเรียนด้วยก็เพราะอยากให้เค้าได้สัมผัสและมีความคุ้นเคยกับการทำขนมตั้งแต่เล็ก ความจริงเค้าทำอะไรได้ไม่มากหรอก ครูก็ให้ทำที่ง่ายๆ เช่น ชุบแป้ง ซึ่งเวลาเรียนครูจะประกบตลอด พวกเค้าชอบมากจะถามว่าเมื่อไหร่ทำอีก” ครูไพคิด แสงทอง ครูผู้สอนวิชาการงานอาชีพแจง

และขนมโป๊งเหน่งขนมขวัญใจของนักเรียนทั้งโรงเรียนได้รับเลือกจากครูไพคิดให้เป็นขนมประเดิมการสอนวิชาทำขนม

“หนูดีใจมากที่ทำขนมโป๊งเหน่งเป็น มันไม่ยากเลยและหนูก็ชอบกินด้วย” ศรุตตาพูด

หลังจากการสอนครั้งนั้นนักเรียนทั้งโรงเรียนก็ได้กินขนมโป๊งเหน่งกันอย่างจุใจ เพราะโรงเรียนทำขายในราคาเพียงไม้ละ 5 บาท ซึ่งเป็นเพียงครึ่งราคาของที่ขายอยู่นอกโรงเรียน ทั้งนี้เป็นกุศโลบายของครูไพคิดที่จะให้นักเรียนได้ฝึกฝีมือไปพร้อมๆ กับโรงเรียนมีเงินมาต่อยอดซื้อวัตถุดิบสำหรับสอนทำขนม ทำให้ศิษย์เอกของครูไพคิดอย่างศรุตตาได้ส่ำสมประสบการณ์จนได้รับความไว้วางใจให้เป็นหัวหน้าทีมในการทำขนมโป๊งเหน่งทุกครั้ง

“ตั้งแต่ป.5 จนเดี๋ยวนี้หนูทำนับครั้งไม่ถ้วนแล้วค่ะ” ศรุตตายืนยันความเชี่ยวชาญในการทำขนมโป๊งเหน่งของเธอด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ

ศรุตตาได้ใช้ความสามารถนี้หารายได้พิเศษในช่วงปิดเทอม ทำขนมโป๊งเหน่งไปขายตามตลาดนัดและในชุมชนที่เธออาศัยอยู่ เงินที่ได้ส่วนหนึ่งเธอให้แม่สำหรับใช้จ่ายในครอบครัว และอีกส่วนหนึ่งเธอเก็บสะสมไว้สำหรับซื้อของจำเป็นเพื่อจะได้ไม่ต้องรบกวนแม่

“บางครั้งหนูก็ทำครองแครง บางครั้งก็กะหรี่ปั๊บค่ะ แต่ชอบทำโป๊งเหน่งมากที่สุด” ศรุตตาพูด

นอกจากขนม 3 ชนิดที่ศรุตตาได้เอ่ยถึง เธอยังมีฝีมือในการทำขนมอื่นๆ อีกด้วย เพราะในแต่ละปีการศึกษาเธอจะได้เรียนทำขนมอย่างน้อย 5 ชนิดในวิชาการงานอาชีพ และทางโรงเรียนได้ดำเนินการสอนมาอย่างต่อเนื่องเป็นเวลา 3 ปีหลังจากการสนับสนุนในเบื้องต้นของโครงการฯ ปทุมราช โดยโรงเรียนได้บริหารจัดการหางบประมาณสำหรับซื้อหาสิ่งของที่จำเป็นสำหรับการสอน ด้วยการรับทำอาหารว่างให้กับการจัดค่ายและการฝึกอบรมในพื้นที่รวมถึงทำขนมขายนักเรียน

“เด็กๆ เค้ามีความสุขกับการเรียนวิชานี้ เพราะได้เรียนแล้วก็อิ่มท้องด้วย” ครูไพคิดพูดด้วยน้ำเสียงมีความสุข