หน้าหลัก

10 มกราคม 2563

‘สุรพันธ์’ แม้กำพร้า แต่เพราะใจที่บากบั่น ก้าวสู่อนาคตที่สดใส (Read in English)


“ผมเริ่มทำงานตั้งแต่ยังเรียนอยู่ชั้นมัธยม ผมใช้เวลาว่างและวันหยุดเสาร์ - อาทิตย์ ด้วยการหารายได้เพื่อดูแลตนเอง ไม่มีโอกาสได้เล่นสนุกเหมือนอย่างเด็กๆ ทั่วไปในวัยเดียวกัน” สุรพันธ์ หรือ ชาว เริ่มต้นเล่าเรื่องของตน


สุรพันธ์สูญเสียทั้งพ่อและแม่ไปตั้งแต่เขาอายุเพียง 8 ปี นับตั้งแต่วันนั้นทั้งชีวิตของเด็กชายตัวน้อยๆ เหลือเพียงยายเป็นเสาหลักในการดูแลเลี้ยงดูให้เขาเติบใหญ่ วัยที่โรยราลงเรื่อยๆ ของยายในทุกๆ วันที่สุรพันธ์เติบโต ซ้ำเติมด้วยความยากจน ชีวิตที่ขาดแคลนยิ่งทำให้ชีวิตของเด็กชายคนนี้เต็มไปด้วยความเปราะบาง ทว่าด้วยความใฝ่ดีและความรักความผูกพันที่มีต่อยาย เด็กชายตั้งความหวังว่าเขาจะพากเพียรกับการเรียนอย่างเต็มกำลัง เพื่อจะได้พึ่งพาตนเองได้และเป็นหลักให้ยายได้พึ่งพาในอนาคตด้วย


แม้พายุใหญ่จะพัดกระหน่ำชีวิตของเด็กชาย แต่โอกาสในการเติบโตของสุรพันธ์ก็ยังไม่ถึงกับสิ้นสุดลง “ก่อนที่พ่อและแม่จะเสียประมาณ 1 ปี ผมเป็นเด็กในความอุปการะของมูลนิธิศุภนิมิตแห่งประเทศไทย ตอนนั้นผมเรียนอยู่ ป.1 ครับ” สุรพันธ์เล่า โอกาสที่เด็กชายได้รับจากผู้อุปการะอย่างต่อเนื่องช่วยโอบอุ้มชีวิตของสุรพันธ์ให้มีความหวังอีกครั้ง ทำให้เขาได้รับโอกาสทางการศึกษาอย่างต่อเนื่องโดยที่ยายไม่ต้องเป็นภาระเรื่องค่าใช้จ่ายมากเกินกำลัง


ถึงกระนั้น ด้วยชีวิตที่บีบคั้น เด็กชายต้องดิ้นรนเพื่อให้ตนเองและยายสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ในแต่ละวัน สิ่งเหล่านี้ทำให้สุรพันธ์เติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่กว่าวัย “พอผมเรียนอยู่ชั้น ม.4 ผมก็เริ่มหางานพิเศษทำ เพื่อที่จะได้ไม่รบกวนยายมากครับ” ด้วยความกตัญญูต่อยายที่เป็นเสมือนพ่อและแม่ที่สุรพันธ์มี ทำให้สุรพันธ์ได้เลือกใช้เวลาที่ว่างเว้นจากการเรียนหนังสือ ง่วนไปกับการทำงานรับจ้างในไร่ แลกกับรายได้เล็กๆ น้อยๆ เพื่อใช้ดูแลตนเอง แม้จะเป็นงานในไร่ที่หนักเกินกว่ากำลังของเด็กชายในวัย 15 ปีก็ตาม


นอกเหนือจากงานหนักในไร่ สุรพันธ์มุ่งมั่นมองหาเส้นทางชีวิตให้ตนเอง ทั้งกับการเรียนและคว้าทุกโอกาสที่ผ่านเข้ามาในชีวิต เมื่อ โครงการอุปการะเด็ก พื้นที่ดำเนินงาน โครงการพัฒนาฯ ภูเมนทร์ จ.อุทัยธานี ได้ร่วมกับโรงเรียนที่เขากำลังศึกษาอยู่ จัดกิจกรรมพัฒนาทักษะอาชีพให้เด็กในโครงการอุปการะเด็ก เขาไม่รีรอที่จะร่วมเรียนรู้ในทันที แม้จะเป็นอาชีพการทำผ้าด้นมือ (Quilt) ที่ต้องใช้ทักษะในการตัด การเย็บ และงานประดิษฐ์ที่ไม่น่าจะเหมาะกับเด็กชายเลยก็ตาม


สุรพันธ์เรียนรู้ทุกกระบวนการในการทำผ้าด้นมือจนมีความชำนาญ ในการนำเอาเศษผ้ามาเย็บต่อกันด้วยความประณีตจนเกิดเป็นกระเป๋าผ้าที่สวยงาม โครงการอุปการะเด็กยังได้ต่อยอดทักษะอาชีพการทำผ้าด้นมือให้กับเด็กๆ ด้วยการเติมความรู้ในการนำเอาทักษะการทำผ้าด้นมือพัฒนาเป็นผลิตภัณฑ์รูปแบบต่างๆ ที่หลากหลาย ทั้งกระเป๋าใส่เศษเหรียญ กระเป๋าใส่ของใช้ กระเป๋าผ้าขนาดต่างๆ และยังได้ร่วมกับโรงเรียน นำผลิตภัณฑ์ที่เกิดจากการประดิษฐ์ของสุรพันธ์และเพื่อนๆ ไปช่วยจำหน่ายทั้งในโรงเรียน ในชุมชน และตามงานแสดงสินค้าต่างๆ ในจังหวัด สร้างรายได้ระหว่างเรียนให้กับสุรพันธ์และเพื่อนๆ สมาชิกกลุ่มผ้าด้นมือ

Full Photo

Full Photo

Full Photo

Full Photo


“ขอขอบคุณผู้อุปการะที่ช่วยเหลือผมมาตลอด และขอบคุณพี่ๆ มูลนิธิศุภนิมิตฯ มาก ที่มีโครงการดีๆ ให้กับผมและเพื่อนๆ ในโรงเรียน มาฝึกฝนทักษะอาชีพเย็บกระเป๋าผ้าให้กับผมและเพื่อนๆ ทำให้ผมมีประสบการณ์ในการทำงาน มีรายได้จากการขายกระเป๋าผ้า แม้จะไม่ได้มากอะไร แต่ก็คือว่า เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีในการฝึกฝนตัวเองให้มีความมั่นใจ ในการริเริ่มทักษะในด้านอาชีพ”


ปัจจุบัน สุรพันธ์ ได้ก้าวเดินใกล้ถึงความสำเร็จด้านการศึกษาแล้ว เขากำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 1 วิทยาลัยนาฏศิลป์สุโขทัย เวลาที่ต้องทุ่มเทกับการศึกษามากขึ้น ทำให้เขาค่อยๆ ห่างจากการทำกระเป๋าผ้าด้นมือ แต่ความเพียร ความขยัน ความตั้งใจที่เขาได้รับการปลูกฝังมาตั้งแต่วัยเด็ก ประกอบกับความรู้ใหม่ๆ ที่เขาได้เรียนรู้จากรั้วมหาวิทยาลัยทั้งการรำไทย การแต่งหน้า สุรพันธ์นำความรู้เหล่านี้มาแปรเปลี่ยนเป็นรายได้ระหว่างเรียน “ไม่อยากให้ยายลำบาก การเรียนมหาวิทยาลัยมีค่าใช้จ่ายสูง อะไรที่ทำให้เรามีรายได้เสริมเราก็จะทำ แม้จะไม่มากก็ตามครับ ผมจะตั้งใจเรียนและเรียนจบปริญญาตรีให้ได้ครับ” สุรพันธ์พูดด้วยสายตามุ่งมั่นและหนักแน่น


ด้วยน้ำใจจากผู้อุปการะที่มอบให้ ทำให้ ‘สุรพันธ์’ ในวันนี้ กำลังเดินหน้าก้าวสู่อนาคตที่สดใส